widzieliście kiedyś w pełni ...

Dwa lata temu oglądałem już przecież, w Stambule, Liverpool bijący się o to samo trofeum z Milanem. Do siatki trafia Gerrard. Stał się legendą, a jego wygibasy w stambulskiej bramce - symbolem pokręconej psychiki bramkarza, który wygrywa tyleż dzięki sprawności i refleksowi, co rysowi szaleństwa.

Legendami i analizami obrósł zresztą cały finał. 360 sekund, trzy gole. Nasz bohater już w dogrywce zdołał zablokować piłkę po strzale - oddanym z trzech metrów - Andrija Szewczenki, snajpera wówczas jeszcze bezlitosnego, uchodzącego za najwybitniejszego w świecie. Choć historia zna mnóstwo dowodów obalających to przeświadczenie, ludzie calcio je ignorują. Wysłał na nią juniorów.

Współczesny futbol wymaga od piłkarza zbyt wiele? Nie tym razem. Głowa Jerzego Dudka zdaje się wystawać ponad poprzeczkę, a ręce - poza słupki. Do futbolu mają stosunek chłodny, racjonalny. Dla Włochów przewaga trzech goli ma oznaczać, że mecz się skończył. Oddziaływał cholernie mocno. Depesza premiera Blaira do trenera Beniteza była lapidarna. Dopiero teraz jednak wszystkie jupitery kierują się na jego roztańczoną sylwetkę. W przerwie odpalam laptopa. Niewykluczone, że - biorąc także pod uwagę możliwości słynnego MilanLab - wypoczęte jak nigdy wcześniej w finale Ligi Mistrzów.

Źródło: Gazeta Wyborcza . Wznosi ręce, wzywa fanów, by zainspirowali następne natarcia. Olśniewające".

Rzuty karne to osobna, niezapomniana zwłaszcza dla nas, historia. Wyspiarze - gorący, emocjonalny.

W Stambule odczułem to na własnych plecach. A przecież kariera Dudka w bramce Liverpoolu dobiega końca, zbliża się nieuchronne zesłanie do rezerw, bo trener Rafael Benitez - rozmawiałem z nim kiedyś i zapewniam was, że to pozbawiony ludzkich cech robot - czeka na ulubieńca Reinę.

I w kraju miał Dudek spory elektorat negatywny, ale jednego nikt mu nie odbierze - choć wśród rodaków byli piłkarze wybitniejsi, choć byli też popularniejsi, to on zapracował na najsłynniejszy, najpowszechniej rozpoznawalny w świecie indywidualny występ polskiego futbolisty. Bo w taką bujdę na ekranie zwyczajnie nikt by nie uwierzył.